Diğer bir faktör, mevcut Türk hükümetinin bu konuyla ilgili çok istekli görünmemesi, yasağın kalkmasını arzu ediyor olsa da, bu yönde ısrarcı bir tutum sergilememesi. Hükümet, başörtüsünün bir gerginlik sebebi olmasını istemiyor. Çözüm yönünde kamuoyuna söylediği “mutabakat şartı”nın yerine getirilmesidir. Bu, aslında yorgunu yokuşa sürmek veya imkansızı istemek gibi bir şey. Çünkü herkes biliyor ki, bazı çevrelerin başörtüsüne evet demeleri “Din Günü’ne kadar” mümkün değildir. Bu yüzden olacak ki AK Parti sözcüleri, “bugünkü durumda yasağın kalkacağı yönünde bir beklenti içinde olunmamalı” türünden mesajlar veriyorlar. Nuriye Akman’ın kendisiyle konuştuğu AK Parti Kadın Kolları Başkanı Selma Kavaf, “Yasalarda yazılı olmayan, ama başörtülüler için uygulanan bir engelleme var; yasağın kaldırılmak istenmesi gerginliklere sebebiyet verebilir.” diyor ve ekliyor: “Türkiye henüz böyle bir gerginliği kaldıramaz.” (Zaman, 23 Ekim 2005)

Tabii olarak bu hususlar, başörtüsü sorununu yaşayan geniş bir kitleyi düşündürüyor. İlki, bu durum, milyonlarca insanda AB ve Türkiye’nin üyeliği süreciyle ilgili fikir değişikliğine sebep oluyor. Anlaşılan şu ki, geniş kitlelerin İslami inançları, din ve vicdan özgürlükleri söz konusu olduğunda, özgürlüklerin kısıtlanması, hak ve hukuk ihlalleri AB’nin umurunda olmuyor. Avami ifadesiyle yeni teşekkül etmekte olan kanaat şu: “Bize AB kapısında ekmek yok. Biz bu süreci sorunlarımız çözülür diye desteklemiştik, böyleyse AB’yi desteklemenin anlamı da kalmıyor.” Mezhep kimliğini öne çıkaranlardan etnik milliyetçilere, eşcinsellerden bilmem hangi marjinal gruplara kadar herkesin durumunda bir iyileşme olsun diye, direktif üzerine direktif veriliyor; ama geniş bir kitlenin hiçbir sorunu gündeme bile alınmıyor.